ウネ
CARNIVAL』
KAKIPY'[EED]First Snow+สคส.ที่ได้ปีนี้
posted on 15 Jan 2012 15:17 by hinamori-hikari directory Fiction, Diaryเอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
มาอัพแบบไม่มีรูปนะจ๊ะ
Event : First Snow
ณ โรงเรียนพระราชาแห่งเอดินเบิร์ก มีตำนานมากมายเล่าขานสืบมาในหมู่นักเรียนรุ่นต่อรุ่น
หนึ่งในตำนานนั้น คือเรื่องของภูติสีขาว ในคืนหิมะตก...
เล่ากันว่า หากนักเรียนคนใด ได้ชิมเกล็ดของหิมะแรกที่ตกในฤดูหนาว คืนนั้นจะมีภูติสีขาวบริสุทธิ์มาหาในความฝัน และบันดาลพรให้ความปรารถนาเป็นจริงได้ 1อย่าง
ตำนานเล่าว่าบางคนขอเป็นพระราชา บ้างก็ขอให้สอบได้คะแนนดี บางคนอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต หรือล่วงรู้อนาคต แต่บางคน...เพียงแค่อยากเห็นรอยยิ้มมีความสุขของคนที่ตนรัก
แล้วถ้าเป็นเธอล่ะ.... จะขออะไร...
Fist Snow Chapter1 : บทของชายขายหมวก
วันนี้ เป็นวันที่อากาศเริ่มจะหนาว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูหนาวได้ย่างกรายเข้ามาแล้ว....
ร่างสูงโปร่งผมยาวดำสลวยมัดเป็นเปียหลวมๆไว้ ยาวเกือบถึงพื้น กำลังเยื้องย่างอย่างไม่เร่งรีบ ไปตามทางเดินหินที่วางตัดผ่านสนามหญ้าไว้
เขาเงยมองฟ้าสลัวสีเทาจางๆนั่น พลางหลับตาลงแช่มช้า....แล้วทอดถอนใจ...
"อะ..." รู้สึกสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เย็นๆชื้นๆ แตะแก้มขาวซีด เขาลองปาดมาดู พบว่า...มันคือเกล็ดหิมะ และเมื่อมองขึ้นไปอีกครั้งก็พบว่า....
"หิมะแรกนี่นา....ไม่นึกว่าจะได้เห็นนะเนี่ย บังเอิญจังแฮะ..." เขายิ้ม ตลอดมาถ้าไม่ยุ่งจนไม่มีเวลาสนใจ ก็อยู่ไม่เป็นที่ หิมะแรกอะไรนั่น...เขาไม่เคยได้สัมผัสเลยซักครั้งจนกระทั่งวันนี้
".......จริงสินะ...ดูเหมือนจะมีตำนาน...เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่นี่เนอะ..." เขานึก ถึงตำนานและนิทานมากมาย ที่บางทีเขาก็เล่าให้เด็กๆตามเมืองฟังบ้าง
.........รวมทั้งตำนานเกี่ยวกับภูติหิมะในเอดินเบิร์ก.......
".....อยากรู้จังนะ ว่าจะเป็นจริงรึเปล่า..." เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเงยมองฟ้าอีกครั้ง แล้วอ้าปากรับหิมะเกล็ดหนึ่งที่ร่วงลงมาพอดี
........................
'........สิ่งใดกันที่เจ้าคะนึง....สิ่งใดคือสิ่งที่เจ้าใฝ่หา....สิ่งใดคือความปรารถนาเบื้องลึก.....แห่งใจเจ้ารึ....'
เสียงไพเราะราวสายลมที่แสนเย็นสบาย ดังขึ้นในหัวของชายขายหมวก....เขาลืมตาขึ้น พบว่ารอบด้านนั้นมีแต่หมอกขาวปกคลุมจนไม่เห็นสิ่งใด....เห็นเพียงทางเดินหินในสวน ที่เมื่อเช้าเขามาเดินเล่น
........เพียงแต่เขามั่นใจ ว่าเขากำลังนอนอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ?.......
"ข้ามั่นใจว่าข้ายืนอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น....แล้วท่านเป็นใครกัน โปรดปรากฏตัวให้ข้าได้พูดคุยด้วยได้หรือไม่" เขาตะโกนถาม พลางมองไปรอบด้าน หวังหาเงาร่างเจ้าของเสียงนั้น
'ข้าอยู่ในทุกที่....อยู่ในทุกเกล็ดหิมะที่โรยร่วง.....อยู่ในทุกความปรารถนาเบื้องลึกที่เบ่งบาน.....และ อยู่ข้างหลังเจ้านี่ไงล่ะ....'
เสียงนั้นพูดติดตลกซักเล็กน้อย และเมื่อหันกลับไป...ก็ปรากฏเงาร่างสูงสง่า เบื้องหลังหมอกที่จางลงบ้าง ดูจากลักษณะการแต่งตัวและรูปร่างนั้น คงเป็นหญิงสาว
"........ท่านเป็นใครกัน ข้ามีนามว่าเอเดรียน เป็นช่างทำหมวก.....หากไม่ลำบาก ได้โปรดแจ้งนามของท่านให้ข้าได้รับรู้เถิด..." เขายิ้มให้เธอพลางค้อมศีรษะเล็กน้อย....ชวนให้หญิงสาวอดยิ้มกับท่าทีนั้นไม่ได้
"......ข้าก็คือ...สิ่งที่เจ้าใคร่รู้อย่างไรล่ะ เพราะเจ้าอยากพบข้า จึงกินเกล็ดหิมะเข้าไปมิใช่รึ?" เสียงหวานกล่าว พลางยิ้มละไม
"หรือท่าน......ภูติหิมะงั้นรึ?" เขามองอย่างทึ่งๆ ....ไม่นึกเลยว่าจะมีจริง... หญิงสาวพยักหน้ารับนิดๆ
"เมื่อเจ้าต้องการพบข้า...ก็หมายความว่าเจ้ามีความปรารถนาที่อยากให้สำเร็จ....ลองว่ามาสิ ข้าช่วยให้มันสมปรารถนาได้ทุกสิ่ง...แม้จะเป็นแค่ในฝันก็ตาม" เธอยิ้มละมุน พลางวาดคทาอันทรงอำนาจในมือไปด้านข้าง ปรากฏภาพมากมาย สิ่งยวนตา ล่อใจ กิเลศมากมายที่มนุษย์ใฝ่หา...
"อำนาจ ทรัพย์สมบัติ บริวาร หรือแม้แต่....ความรักแบบที่เจ้าต้องการ ข้าจะมอบทุกสิ่งให้...เอาล่ะ ว่ามาสิ สิ่งใดกันที่เจ้าใฝ่หา..." เธอมองเขาอย่างไม่แสดงความเห็นใดๆ.....เขายืนนิ่งเงียบ แล้วหลุดหัวเราะออกมา ทำเอาเธอถึงกับมองอย่างประหลาดใจ
"สิ่งมายาเหล่านั้น...ก็เพียงเปลือกนอกที่สร้างไว้ให้มนุษย์ผู้หลงระเริงไปกับมัน ต้องวินาศไปในซักวัน.....อำนาจรึ ทรัพย์สมบัติ บริวาร....ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่อาจใช่ความสุขที่แท้หรอก..." เขาอธิบายยิ้มๆ
"....แล้วสิ่งใดกัน คือสิ่งที่เจ้าปรารถนา มนุษย์เอ๊ย...." เธอเอ่ย สายตาจ้องมองท่าทีของบุคคลตรงหน้าอย่างประเมิน
"..........สิ่งที่ข้าต้องการ.....คือสิ่งที่ข้าจะได้มันมาจากความพยายาม....หาใช่ฝันเฟื่อง...แต่ข้าจะทำให้มันเป็นจริงขึ้นมาด้วยตัวของข้า และข้าเองก็มั่นใจ....ว่ามันจะสัมฤทธิ์ขึ้นในซักวัน ด้วยมือคู่นี้...." เขาพูดอย่างแน่วแน่ พลางค้อมให้หญิงสาวอย่างนอบน้อม
"ข้าขออภัย...ที่เรียกท่านออกมาโดยใช่เหตุ แต่สิ่งที่ข้าอยากรู้นั้น ข้าก็ได้รู้แล้ว...แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ก็ต้องขอบคุณท่านมาก ที่ไขข้อข้องใจให้แก่ข้า...คงต้องขอลาล่ะครับ..." เมื่อพูดจบ หญิงสาวก็ถอนหายใจพลางยิ้ม
".....เจ้าเป็นคนที่แปลกประหลาด...แม้จะไม่ใช่คนแรกที่ข้าพบ... ข้ามั่นใจ ว่าสิ่งที่เจ้าปรารถนาจะสำเร็จดังประสงค์....หากเจ้าจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้...ขอให้โชคดี...." สิ้นคำ รอบด้านก็สว่างวาบ
เฮือก!!
เขาสะดุ้งตื่น....เมื่อสำรวจ ก็พบว่าเขายังคงนอนอยู่ที่เตียง....ไม่ได้อยู่ในสนามหญ้าแล้ว
"....ฝันเหรอ...ฮะๆๆ" มือเรียวขยี้เรือนผมดำเงานิดๆ แล้วลงนอนต่อ
"เอ๊ะ...." เขาเพิ่งสังเกตเห็น...เกล็ดหิมะขาวสะอาดที่ตกอยู่ข้างหมอนจำนวนหนึ่ง...ทั้งที่หิมะก็หยุดตกไปนานแล้ว....... เขายิ้มละไม....ก่อนจะหลับตาลงแล้วจมสู่ห้วงนิทราต่อไป.....
......................สิ่งที่ปรารถนา...สิ่งที่รอคอย...และสิ่งที่คะนึง......เขาไม่รู้...ว่ามันคือสิ่งใดกัน....แต่หากความปรารถนาเบื้องลึก ที่ยังคงชัดเจนในจิตใจนั้น....เขาก็ยังคงพยายามไขว่คว้ามัน ด้วยความหวังและมุ่งมั่นอยู่เสมอมา....
..............ข้ามิขอพอใจ เพียงความฝันที่สวยหรู.............
..............ข้ามิขอพอใจ เพียงมายาที่ฉาบทับจิตใจให้หลงระเริง............
..............สิ่งที่ข้ายังคงปรารถนา...........
..............ก็เพียงแค่....ความสุขอันเป็นจีรัง เท่านั้นเอง...........
...............................................................................
Fist Snow Chapter2 : บทของหัวขโมย
"เบื่อ...." คำที่สามร้อยหกสิบสี่.....ทั้งวันนี้ หัวขโมยหนุ่มเอาแต่พรำคำนี้ด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด.... เขานอนแกว่งขาเล่นบนต้นไม้ เอาแขนหนุนแทนหมอน พลางมองร่างของคนที่คุ้นเคยดี ซึ่งยืนมองฟ้าอยู่ในสนามหญ้านั้น
.......ตั้งแต่ตัดสินใจจะติดตามชายขายหมวกมา เขาก็ต้องกลายเป็นเงาของคนๆนี้โดยสมบูรณ์...
...........ก็ใครใช้ให้เนื้อหอมในหมู่นักฆ่า โดนไล่เก็บรายวันเลยล่ะฟะ....
หัวขโมยหนุ่มได้แต่ถอนใจเป็นรอบที่ห้าร้อยเจ็ดสิบเอ็ดของวัน....หากว่าถอนหายใจซักครั้ง แล้วจะอายุสั้นไปสิบวันล่ะก็ เขาคงอายุสั้นไปเป็นสิบปีแล้วกระมัง
"อะ...........หิมะแรกนี่นา....ไม่นึกว่าจะได้เห็นนะเนี่ย....บังเอิญจังแฮะ..." เสียงของชายขายหมวกเอ่ยขึ้น เรียกให้หัวขโมยหนุ่มหันไปมองบ้าง
"จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นฟะ...ทำยังกะไม่เคยเห็นหิมะ" เขาพูดอย่างประชดเล็กๆ แต่ก็เงยมองบ้าง
"ว่าแต่ มันจะรสชาติเป็นไงนะ...." ไม่พูดเปล่า เขาเอามือรองหิมะ แล้วลองเอามาใส่ปากดู
".....มันก็น้ำแข็งดีๆนี่เอง โด่เอ๊ย.." แล้วก็กลับไปนั่งว่างตามเดิม......
........................................
'........สิ่งใดกันที่เจ้าคะนึง....สิ่งใดคือสิ่งที่เจ้าใฝ่หา....สิ่งใดคือความปรารถนาเบื้องลึก.....แห่งใจเจ้ารึ....'
"ใครน่ะ!!!" เขาลืมตาโพลง หันไปรอบด้าน....แม้จะมีแต่หมอกหนา แต่ทิวทัศน์รอบด้านนั้นเขาจำได้...มันคือสนามหญ้าที่เขามาเฝ้าชายขายหมวกเมื่อเช้า
'.....ข้าคือผู้ที่จะทำให้เจ้าสมปรารถนา....ลองว่ามาสิ ไม่ว่าเรื่องอะไรข้าก็ให้เจ้าได้....จะอำนาจ ทรัพย์สมบัติ หรือแม้....'
"ทรัพย์สมบัติเหรอ!!!" ยังไม่ทันที่เสียงนั้นจะพูดจบ หัวขโมยหนุ่มก็โพล่งขึ้นทันทีด้วยตาเป็นประกายวิบวับ
'.........ใช่' เสียงนั้นตอบกลับเรียบๆ
"น่าสนนะ~ถ้ามีเงินทองมากมายฉันต้องเป็นเศรษฐีแน่เลย หึๆๆๆ" หัวขโมยหนุ่มลูบคางคิดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ จนภูติสาวต้องพูดท้วง
'....แต่ได้แค่ในฝันเท่านั้นนะ' เธอยิ้มพลางมองท่าทีอีกฝ่าย....ซึ่งก็ตามคาด หัวขโมยหนุ่มทำหน้าผิดหวังอย่างรุนแรง
"โห่ย ได้แค่ฝัน ใครก็ทำได้ฟะ ไปหาไรกินดีกว่า" เขาพูดอย่างเซ็งสุดขีด ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเสียอารมณ์ จนภูติสาวแทบหน้าทิ่มกับอาการเปลี่ยนอารมณ์เร็วนั่น
''เดี๋ยวก่อน! แล้วเจ้าไม่มีสิ่งใดที่ต้องการบ้างเลยรึ..." เธอเรียกรั้งไว้ พลางเดินมาหาเขา
"หา? ก็ถ้ามันเป็นแค่ฝัน จะขอไปทำซากอะไรอะไร" หัวขโมยหนุ่มตอบห้วนๆด้วยหน้ากุ๊ยๆ จนภูติสาวอยากจะอัดหน้านั่นซักตุ้บสองตุ้บเสียจริงๆ
"ถึงจะได้แค่ในฝัน แต่ก็ยังพอให้สุขใจได้ชั่วครู่นี่นา เจ้าไม่คิดเช่นนั้นรึไร?" เธอลองพยายามหว่านล้อม.....ใครมันจะยอมออกมาฟรีๆถึงสองครั้งล่ะ คราวชายขายหมวก เธอก็ต้องออกมาโดยไม่ได้ทำอะไรเลยแล้ว
"เหอ? งั้นเธอเต้นแทงโก้ให้ดูหน่อยเด่ะ" หัวขโมยหนุ่มยิ้มซุกซนติดจะกวนอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวให้ ทำเอาภูติสาวแทบลมใส่
"......อย่ามาลามปามข้านะเจ้าเด็กบ้า!" เธอแหวใส่อย่างเหลือดอด
"โอ๊ย! โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้! ไม่ขอแล้ว ฉันหิว จะไปหาไรกินละ!" ว่าจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
"นี่! เรียกข้ามาแล้วไม่ขออะไรเลยเนี่ยนะ!!" สุดท้าย ภูติสาวก็ทนไม่ไหว ต้องตะโกนใส่อย่างสุดทน
"....เหอะ อยากให้ขอก็บอกมาเด้~" รอยยิ้มยียวนประดับบนใบหน้าทันที.....ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะฆ่าเจ้าเด็กนี่เสียจริงๆ ภูติสาวนึกคร่ำครวญในใจ
"งั้น...ถ้าได้แค่ฝัน....." เขายิ้ม พลางนึกว่าจะขออะไรดี
".......ขอให้ไอ้บ้าพิกมี่....มีฝันดีกับเขาบ้างก็แล้วกัน" เขาถอนหายใจพลางยิ้มบาง...ที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ชายขายหมวกผู้นั้นจะได้นอนหลับฝันดี เขารู้...ฉะนั้นแม้ซักครั้ง ก็อยากให้เพื่อนรักได้มีภาพฝันที่ดีกับเขาบ้างเหมือนกัน...
"........นึกว่าคนอย่างเจ้าจะขออะไรให้ตัวเอง...เสียอีกนะ" เธอยิ้ม อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ดูดีกว่าที่เธอเข้าใจเยอะ
"กะ ก็มันได้แค่ฝันไม่ใช่รึไง ยกๆไปให้คนอื่นก็ไม่เสียดายหรอก!" หัวขโมยหนุ่มพูดด้วยใบหน้ามุ่ยๆขึ้นสีเล็กน้อยอย่างเก้อๆ เรียกเสียงหัวเราะนิดๆจากภูติสาว
"เช่นนั้น....ข้าจะให้เจ้าดังปรารถนา....." แล้วทุกอย่างก็สว่างวาบ ก่อนจะมองไม่เห็นสิ่งใดเลย...
.................
"....." เมื่อลืมตาขึ้น...สิ่งที่ปรากฏคือเพดานห้องที่หัวขโมยหนุ่มนอนประจำ เขาลุกขึ้นขยี้ตางัวเงีย
"เหอ....ฝันจริงๆด้วย...ภูติหิมะอะไรกันฟะ มาเป็นตัวๆก็ไม่ได้" เขางึมงำปากเสียไปตามประสา
".............จะเป็นจริง...มั้ยนะ" เขานั่งคิดซักพัก ก่อนจะตัดสินใจโดดออกทางหน้าต่าง แล้ววิ่งไปตามหลังคากับยอดไม้ มาถึงที่ๆตั้งใจ...
..........หอปราการปราชญ์.........
เมื่อมาถึง ก็จัดแจงย่องเงียบไปตามทางเดิน จนมาถึงห้องของชายขายหมวก....เขาสะเดาะกลอนอย่างง่ายดาย แล้วเข้าไปยืนดูเพื่อนรักผู้กำลังหลับไหล....ข้างหมอนนั้นมีเกล็ดหิมะตกอยู่จำนวนหนึ่ง
"......ท่าทาง พี่สาวคนนั้นคงไม่ได้โกหก..." เขายิ้มอย่างโล่งใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับสบายดี ก่อนจะออกจากห้องไป......
............ความสุขที่ฉันต้องการ...ความปรารถนาที่ยึดถือตลอดมา.....ขอแค่ได้"ให้"อะไรนายบ้าง ได้ทำให้นายมีความสุขบ้างก็พอ....
.........เพราะนาย เป็นทั้งเพื่อน และผู้มีพระคุณของฉันตลอดมา........
.......พิกมี่.......
จบไปแล้วแบบยาวๆและงงๆ555
แต่งตอนสติไม่สมประกอบ ขออภัยหากแปลกๆฮะ
ต่อมาเป็นโซนสคส.ปีนี้ ได้มาอย่างถล่มทลาย อันเนื่องมาจากไปไล่ส่งมั่วให้ชาวบ้านเขา555
แปะละ กดที่รูปเพื่อดูคำอวยพรเน่อ
ไม่เรียงลำดับนะ
ศิริรวม 90ใบ ถ้วน
ปีที่แล้วได้3ใบเอง55
เพราะความด้านส่งการ์ดให้ชาวบ้านดะเลย555
ได้เขยกับสะใภ้ด้วย
มายเขย
(หล่อมากน่ารักมาก โฮรกกกก=.,=b)
(แอบWTFเบาๆกับคนนี้555)มายสะใภ้
(สะใภ้ที่น่าร๊ากกกกกกกกก///ฟัด ปัดนาออสไปไกลๆ555)กรี๊ดดดดดดดดดดด น่าร๊ากมากเลยอ่าาาาา///ฟัด
มีอะไรอยากทำมากมายเลย แต่ไว้รอปิดเทอมจะลงมือเนาะ
ปล.ใครอ่านจบเอนทรีี่ขอให้เกรด4 ได้Aทุกวิชา และได้โบนัสพิเศษทุกคนนะคะะะะะะะะ
ปลล. เพลงเธอยัง ทำเอาบ่อน้ำตาแตกเพราะดันฟังตอนถูกอารมณ์พอดี*พรากกกกกก*
Tags: eed, eedsnow, สคส3 Comments
อ่านแล้วแอบจิ้นเอ็ดมี่อ่ะ #เหยด //โดนสามีฆ่า
ได้การ์ดเยอะนะ >w< ว่าแต่ รังเกียจอะไรนาออส นาออสก็มี
หัวใจนะ!! #ดราม่าใส่
#1 By nikku on 2012-01-16 01:08