Hinamori ~~ hikari i i ~‼

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ส่งการบ้านเลทๆ ถ้าไม่เห็นบล็อคปิ๊งซังคงไม่รู้วันนี้วนสุดท้าย///ร้องไห้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาเป็นฟิคนะคะ ยาวหน่อย

 

 

 

ใครขี้เกียจอ่านก็...เอ่อ ก็.... ก็ช่างมัน!!;[];

 

 

 

 

 

 

แปะนะ

 

 

 

ด้นสดอาจภาษาตลกไปบ้าง โกเมนเนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

......................................

 

 

    วันนี้เป็นวันที่อากาศค่อนข้างดี แสงแดดอ่อนส่องไปทั่วพื้นดิน ภายในทุ่งกว้างอาณาเขตของลานหลังโรงเรียนพระราชานั้น มีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง แสงแดดของยามเที่ยงสาดส่องลงบนต้นไม้ เกิดเป็นเงาทาบทับร่างทั้งสอง ที่กำลังพักผ่อนโดยอาศัยร่มไม้นั้นกำบังไอร้อนจากแดด

 

    ร่างหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมยาวสลวยเปียหลวมๆไว้ กำลังนอนพักเอาแรงจากความเหนื่อยล้า ที่ทั้งต้องเรียนภาคปฏิบัติ แล้วยังต้องโดนใครบางคนลงไม้ลงมือใส่ทุกวัน ส่วนอีกร่างเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเยาว์วัยซุกซน ผู้มีเรือนผมสีทองบลอนด์ละเอียด กำลงนั่งกัดแอปเิ้ปิ้ลที่ฉวยมาจากโรงอาหารอย่างสบายอารมณ์ 

 

    "เฮ้ พิกมี่ ฉันว่าเราลืมอะไรไปป่ะ?" เด็กหนุ่มผมทองถามด้วยสีหน้าเนือยๆ

 

    "....งืม...ไม่รู้สิครับ....ข้าก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปนะ....." เด็กหนุ่มผมดำตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า และอู้อี้เพราะหนังสือเล่มหนึ่งกางปิดหน้าไว้กันแสง

 

    ".....พวกเจ้าลืมทำการบ้านไงล่ะ" เสียงหวานติดจะห้าวนิดๆเสียงหนึ่งท้วงขึ้น เรียกให้สองหนุ่มตาเบิกกว้างรีบลุกพรวดจากกริยาที่กำลังทำอยู่

 

    "วะ ว่าไงน๊ะ!!!! การบ้าน!!"เป็นเด็กหนุ่มผมดำที่ขึ้นเสียงถามอย่างตกใจสุดขีดขึ้นมา เด็กสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลแดงหยักศกเป็นลอนจึงได้แต่ทอดถอนใจกับความเฉื่อยชาล้าหลังของเพื่อนร่วมทีม ซึ่งกลายปกติวิสัยไปตั้งแต่เมื่อไหร่นั้น เธอก็ยังสงสัยอยู่

 

    "ใช่ วันนี้วันสุดท้ายแล้ว" เด็กสาวว่า พลางชายตามองสีหน้าซีดเผือดดูไม่ได้ของเพื่อนทั้งสอง

 

    "แล้วทำไมไม่เตือนให้ไวกว่านี้ล่ะเคธี่!!!!!" เด็กหนุ่มผมทองกรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบหยิบคทาประจำกายขึ้นมา แล้วดึงเส้นผมตัวเองมาเส้นหนึ่งก่อนจะชะงัก แล้วนึกได้

 

    ".........ไม่มีผงชักนำจิตใต้สำนึ่กอ่ะ" ว่าพลางลูบๆหัวตัวเองยิ้มแห้ง เด็กสาวเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างระอา แล้วโยนถุงเล็กๆใบหนึ่งให้

 

    "เจ้าฝากข้าไว้ อย่าบอกนะว่าลืมกันทั้งคู่" เด็กสาวมองเพื่อนทั้งสอง ซึ่งปฏิกิริยาที่ได้กลับมาก็ไม่ได้ต่างจากที่เธอคาดแม้แต่น้อย

 

    "แหะๆๆ ก็....ขนาดการบ้านพวกข้ายังลืม เจ้าคงไม่คิดว่าพวกข้าจะจำได้หรอกนะว่าฝากมันไว้กับเจ้า..." เด็กหนุ่มผมดำตอบเสียงอ่อย เด็กสาวจึงอดไม่ได้ที่จะเหลือกตาใส่อย่างเหลืออดซักที

 

    "แล้ว....ต้องเริ่มไงอ่ะ?" เด็กหนุ่มผมทองที่นั่งอึ้งกับอุปกรณ์สามสิ่งตรงหน้ามานาน ตัดสินใจเงยหน้าถามเด็กสาวพลางยิ้มอ้อนอย่างไม่ละอายซักนิด

 

    ".....ข้าชักสงสัยเสียแล้วว่าพวกเจ้ากับข้าเรียนโรงเรียนเดียวกันแ่น่รึ?"เด็กสาวอดจะเหน็บแนมซักทีไม่ได้ ก่อนที่เธอจะดึงเส้นผมยาวสลวยนั้นออกมาเส้นหนึ่ง

 

    "จริงสิ ต้องมีรูมเมทเป็นพยานด้วยนี่นะ" เมื่อนึกได้ เด็กสาวจึงสั่งให้ต่างคนต่างแยกย้ายไปพารูมเมทมา เด็กหนุ่มผมดำจึงถือโอกาสชวนเด็กสาวร่วมหออีกคนซึ่งเป็นเพื่อนใหม่มาด้วย

 

    "...ต่อนะ" เด็กสาวโรยผงชักนำจิตใต้สำนึกลงไปพลางร่ายเวทย์ พลันรอบด้านก็เกิดหมอกควันฟุ้งกระจายขึ้น ก่อนหมอกควันเหล่าจะเริ่มรวมตัวและสลาย เกิดเป็นสิ่งๆหนึ่ง.......สิ่งนั้น ทำเอาเด็กสาวถึงกับหน้าถอดสีอย่างที่ไ่ม่เคยเป็น

 

    "หืม?เครื่องสำอางนี่ รูมเมทเคธมีเรื่องอะไรกับเครื่องสำอางเหรอ?" เสียงหวานจากรูมเมทคนหนึ่งของเด็กสาวถามขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่ชัดๆ

 

    "ยะ....อย่าเอามันมาใกล้ข้านะ......" เด็กสาวเสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอถอยห่างออกจากสิ่งนั้นไปถึง3เมตร ทำให้ทุกคนพอเข้าใจว่าคงไม่ใช่เพราะเธอชอบมันมากจนอยู่ในจิตใต้สำนึกเป็นแน่แท้

 

    "เฮ้~แต่เธอต้องเอามันไปส่งนี่เคธี่~" เด็กหนุ่มผมทองกระแซะถามอย่างนึกสนุก แต่เด็กสาวไม่ได้สนุกไปด้วยแม้แต่น้อย เธอเหลือบมองอย่างเย็นชา จนเด็กหนุ่มผมทองต้องรีบถอยไปตั้งหลักอย่างยอมแพ้

 

    "เอ้า คนที่สอง ฉันละกัน" เด็กหนุ่มผมทองกล่าวอย่างกระตือรือร้น เขาชักรู้สึกสนุกขึ้นมาซะแล้วสิ

 

    "เอาล่ะ โรยผงลงไปแล้วเอาไปทอด..."ทุกสายตาหันมองค้อนขวับทันที

 

    ....ไอ้บ้า แป้กขนาดนี้ยังจะเล่นได้...

 

    "หู่ยย เครียดกันไปทามม๊ายยยย ไม่เล่นก็ด้ะ เอาจริงละ" เด็กหนุ่มผมทองยิ้มซุกซน พลางเอานิ้วชี้ถูๆใต้จมูก แล้วเริ่มทำตามที่เด็กสาวทำเป็นตัวอย่างไว้

 

    บึ้มมม!

 

    สิ้นเสียงก็เกิดหมอกควันขึ้นรอบตัว

 

    "แค่กๆๆ ควันเยอะเป็นบ้าเลยว่อย~!!" เด็กหนุ่มผมทองว่าพลางปัดๆมือไล่ควัน แต่สิ่งที่เขาเห็นในนั้น.....ทำเอาเขาอยากจะเขกหัวตัวเองซักสองสามจริงๆ

 

    "หืม? เอ็ดไปไหนแล้วล่ะ?" เด็กหนุ่มคนหนึ่งผู้อุ้มแกะตัวเล็กๆไว้ ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นร่างของรูมเมทที่เคยยืนอยู่ตรงนั้น

 

    "โน่น" ฮันเตอร์หนุ่มรูมเมทอีกคนชี้บนต้นไม้ ปรากฏร่างคนที่เขาหากำลังกอดต้นไม้สั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยใบหน้าถอดสี

 

    "เอ็ด! ไปทำอะไรบนนั้นน่ะ!" เด็กหนุ่มผมดำยาวตะโกนถามเสียงปนขำ ไม่ต่างจากเด็กสาวผู้ร่วมทีมที่กำลังยืนอมยิ้มอย่างรู้ทัน

 

    ...........ก็ของที่ออกมานั่นน่ะ.......

 

 

    "เอามันออกป๊ายยยยยยยย!!!!!! โฮๆๆ ใครก็ได้เอามันไปให้ไกลๆฉ๊านนนนนนนน!!!" เด็กหนุ่มผมทองกรีดร้องอย่างน่าเวทนา น้ำตาไหลออกมาราวกับก็อกแตก เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง และสีหน้างุนงงจากเหล่ารูมเมท

 

    "แต่นี่....มันแค่เชือกฟางเก่าๆผุๆเองนะ" ฮันเตอร์หนุ่มว่าพลางเดินไปหยิบเชือกขึ้นมามองอย่างฉงน

 

    "ใครว่าล่ะ!!! นั่นมันคือปิศาจ นั่นมันคือปิศาจ นั่นมันคือปิศ๊าจจจจจจจจจจจ!!!!!!!!!!" เด็กหนุ่มกรีดร้องอย่างสติแตกแล้วรีบวิ่งจากไป ท่ามกลางสายตาหลากหลายที่มองตามเขา

 

    "ฮะๆๆ โอย....ช่างเอ็ดไปเถอะ ข้าต่อละกันครับ" เด็กหนุ่มช่างทำหมวกผมดำกล่าว พลางทำตามวิธี และกำลังรอให้หมอกจางหาย

 

 

    ..........แต่สิ่งที่ปรากฏ....กลับไม่ใช่สิ่งของ...แต่เป็นร่างของเด็กหญิงตัวน้อยๆ ผมสีน้ำตาลนั้นถูกตัดสั้นดูแหว่งๆเหมือนไม่ได้กะเกณฑ์ก่อนลงมีด ใบหน้าน่ารักบัดนี้กลับมีแต่ดินโคลน ในมือ...ไม่ใช่มงกุฏดอกไม้ ไม่ใช่ของเล่นอย่างเด็กผู้หญิงทั่วไป.....แต่กลับเป็นดาบเล่มใหญ่เทอะทะไม่สมกับมือบอบบางคู่นั้นแม้แต่น้อย สายตาเธอ....จับจ้องที่เขา แต่หาได้สะท้อนภาพเขาแม้แต่น้อย.....มันกลับสะท้อนสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมของเด็กหญิงอย่างชัดเจน

 

     ".............อลิส...." เสียงแผ่วเรียกชื่อเด็กหญิงคนนั้น เด็กหนุ่มหลุบตาลงอย่างเศร้าศร้อย

 

 

 

 

 

 

    'เป็นเจ้าหญิงแท้ๆ กลับเอาแต่ฝึกดาบ ไม่สมกุลสตรีเช่นนี้ใครจะมาขอนางไปอภิเษกด้วย' เสียงนางกำนัลนินทากันอย่างสนุกปาก ระหว่างกำลังช่วยเด็กชายผมดำยาวตัวน้อยแต่งตัว 

 

    เด็กชาย ลอบมองไปที่หน้าต่างเงียบๆ ไม่ได้พูดสิ่งใด ไม่ได้นินทา แต่กลับมองเด็กหญิงคนนั้นอย่างชื่นชม ชื่นชมในความพยายาม ที่คนขี้ขลาดเช่นเขาไม่มี...

 

 

 

 

 

 

 

    .....อา...เพราะเธอ...เธอทำให้พี่อยากมีความกล้า เธอเป็นแรงบันดาลใจ เธอทำให้พี่มีทุกวันนี้......และเธอ ก็ยังคงสง่างามกว่าหญิงใดเสมอ อลิส.......

 

 

    เด็กหนุ่มผมดำยิ้มบาง เขาเดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าเด็กหญิง ที่ยังคงมองเขาเงียบๆเช่นเดิม พลางยื่นอมยิ้มให้

 

    "ทานสิ อร่อยนะ เธอน่ะ....พักบ้างก็ดีนะ" เขายิ้ม....สิ่งที่อยากทำมาตลอดแต่เด็ก เขาได้ทำแล้วในวันนี้....แม้จะเป็นเพียงจิตใต้สำนึกของเขาเองก็ตาม

 

    "........เอเดรียน นายเป็นโลลิค่อนเหรอ?" เสียงของเด็กหนุ่มผมเขียวถามขึ้น ทำเอาเด็กหนุ่มผมดำถึงกับหน้าทิ่มพื้น 

 

    "นี่มันน้องสาวข้าต่างหากครับคุณเพพิโน่!" รีบแหวแก้ต่างใส่คนที่กล่าวหา ซึ่งกำลังยืนหัวเราะร่า

 

    "ทีนี้ก็ตาเซลิซสินะครับ...." เด็กหนุ่มผมดำหันไปหาคนสุดท้ายซึ่งยังไม่ได้ทำการบ้าน เด็กสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มแต่กลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เริ่มร่ายก่อนเขาหันมาพูดนานแล้ว และเธอ.....ก็กำลังยืนมองมีดเงินเปื้อนเลือดเล่มหนึ่ง.....ซึ่งวางไว้ที่พื้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างกว่าปกติ นั่นคงเป็นการแสดงอารมณ์เป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มเคยเห็นมา

 

 

 

    ......ในใจเด็กสาว กลับเต้นแรงอย่างหวาดกลัว ผิดกับภายนอกที่ดูจะแปลกใจเล็กน้อยเพียงเท่านั้น เธอรู้ดี.....เธอรู้ดี ว่ามีดนั่นหมายถึงอะไร.....และเลือดนั่น คือเลือดของใคร....

 

    "เซลิสจัง อะไรน่ะ น่ากลัวจังเลย..."เด็กสาวใส่แว่นผมหยักศก ถามด้วยสีหน้ากลัวๆกับสิ่งที่เห็น

 

    ".................ไม่มีอะไร" เด็กสาวร่างเล็กว่าพลางเดินไปหยิบมีดเปื้อนเลือดเล่มนั้น แล้วเดินจากไปเงียบๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     'ทำไมกันเซลิส! ทำไมเราพี่น้องต้องมาฆ่ากันเองด้วย!!!'

 

     '..........เพราะผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด.....ถึงจะมีสิทธิ์อยู่รอด ขอโทษนะคะ......พี่สาว.....'

 

 

 

 

 

 

 

    .........เสียงหวีดร้อง คราบเลือด น้ำตา ความหวาดกลัว ทุกอย่าง......ทุกอย่างในวันนั้น วันที่ทายาททุกคนในตระกูลต้องฆ่าฟันกันเพื่อหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เพื่อที่พวกเขาจะอยู่รอด แม้พี่น้องก็ต้องหันคมมีดเข้าหากัน.....เธอยังคงจำได้ดี

 

 

    "......พี่คงจะแค้นเซลลิซา....แต่เซลลิซาไม่เสียใจหรอก..........เพราะทุกวันนี้ เซลลิซาชดใช้ให้พี่.....ด้วยการตายทั้งเป็นอยู่ทุกวัน....ทุกนาที........พี่สาว......" เด็กสาวพึมพำเสียงเบาพลางหลุบตาอย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...............แล้วการทำการบ้านในวันสุดท้ายของทั้งสี่ก็ผ่านไปอย่างราบรื่น ด้วยความรู้สึกมากมายของคนหลายคน ณ ที่แห่งนั้น.........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....................................................................

 

 

จบค่ะ///ร้องไห้

 

 

 

ไม่มีภาพประกอบนะคะ แค่นี้ก็ยาวจนคนเมินหน้าหนีละ 5555

 

 

 

ลงชื่อรูมเมท

 

 

คนแรก เคธ

 

 

 

 

 

 

คนที่สอง เอ็ด

 

 

 

 

 

 

คนที่สาม เอเดรียน(พิกมี่)

 

 

 

 

 

 

คนที่สี่ เซลิส

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

 

 

 

อย่าแห่มาทำการบ้านกันวันสุดท้าย เพราะมันลำบากทั้งคนแต่งและคนตรวจ #ไม่เกี่ยว

 

 

 

ใครอ่านมาถึงนี่ได้กราบเลยค่ะ

 

 

 

ถ้าภาษาแปลกๆ อารมณ์ไม่ได้ยังไงติชมด้วยนะคะ ด้นสดเหมือนโรลเพลย์ค่ะ

 

 

 

 

ไม่ได้แต่งฟิคนาน ติดภาษาโรลเพลย์มาเยอะเลย///ทรุด

 

 

 

ก็ นะ ดราม่าปนคอเมดี้ #เหรอ 

 

 

 

ไว้จะอัพบัตรนักเรียนภายหลังนะคะ6v6

 

 

 

ปล้ำเล็น - มีแต่ตัวหนังสือ///ตาลาย